!!!برای قهرمانی در ان بی‌‌ای فقط یک چیز لازم است

 برای قهرمانی در ان بی‌‌ای فقط یک چیز لازم است!!!

نویسنده: آرش حفیظی

 

در ماه می‌‌ اغلب لیگ‌ها و جامهای ورزشی به انتهای فعالیت خود میرسند و در این ماه است که چهره فینالیستها مشخص میشود. هواداران ورزشی با لذت توام با اضطراب در انتظار مشخص شدن چهره قهرمان مینشینند و آنها که تیمشان جام قهرمانی را بالای سر میبرند تا فصل بعد از این افتخار سر مست و شادمان میشوند.

اما یک نکته مشترک در بین تمامی تیمهای قهرمان به چشم خورد که گویی بدون داشتن این امتیاز قهرمانی برای هیچ تیمی میسر نخواهد بود. این امتیاز در داشتن حداقل یک بازیکن مافوق تصور با مهارتهای منحصر به فرد و ممتاز است که با تکیه بر قدرت و صلابت وی میتوان رسیدن به نقطه اوج را تجربه کرد.

برای اثبات این قضیه نگاهی‌ میندازیم به لیگ بسکتبال حرفه‌ای آمریکا. در لیگ بسکتبال آمریکا، چهار بازیکنی که از آنها به عنوان چهار سوپر استار کنونی ان بی‌‌ای نام برده میشود شانس قهرمانی دارند. استفان کوری سر بزنگاه از مصدومیت رهایی یافت تا به دیگر سوپرستار هم تیمی خود بپیوندد تا گلدن استیت را برای دستیابی به یک قهرمانی دیگر هدایت کند.  برای لبران جیمز هم که از او به عنوان یکی‌ از برترینهای تاریخ بسکتبال آمریکا یاد میشود شانس کم برای رسیدن به فینال معنی‌ نداشت و با قدرت رهبری او بود که بهترین تیم شرق آمریکا یعنی‌ تورنتو رپترز در مقابل کلیولند کولیرز سر تعظیم فرود آورد. هیوستون راکتز هم در حالی‌ حریف گلدن استیت در فینال غرب آمریکا است که ستاره‌ای چون جیمز هاردن را در اختیار دارد. بوستون سلتیکس هم که بدون هیچ سوپر استار خاصی به فینال شرق رسیده است مطمئنا در قیاس با سایر حریفان نمیتواند از شانس زیادی برای قهرمانی برخوردار باشد.

حال نگاهی‌ بیندازیم به قهرمانان لیگ حرفه‌ای آمریکا در سه دهه اخیر و ببینیم آیا هیچ تیمی توانسته است بدون در اختیار داشتن یه فوق ستاره عنوان قهرمانی را از آن خود سازد؟ پاسخ به این پرسش فقط یک کلمه است: هرگز! در دهه هشتاد نام مجیک جانسون و لری برد در قهرمانیهای  لیکرز و بوستون همواره مشاهده شده است. در سال ۱۹۸۳ دکتر جی وقتی‌ توانست فیلادلفیا را به این افتخار برساند که سوپر استار دیگری چون موزز ملون به او پیوست. آیزیه تامس هم با اندام باریک خود در قواره‌های یک ستاره بی‌ چون و چرا دیترویت پیستونز را دو بار پیاپی در سالهای ۸۹ و ۹۰ قهرمان ساخت. دهه ۹۰ متعلق به مایکل جوردن بود که با نمایش‌های افسانه‌ای خود ۶ بار شیکاگو بولز را به اوج کهکشان رساند.  حکیم الاجووان نیجریه‌ای با بدن انعطاف پذیرش و استیل منحصر به فردش دو بار جام قهرمانی را برای هیوستون به ارمغان آورد تا اینکه با ظهور شکیل اونیل و کوبی براینت در لیکرز و تیم دانکن در سن انتونیو اسپرز جام قهرمانی بین این دو تیم دست به دست شد. دیترویت در سال ۲۰۰۴، بوستون در سال ۲۰۰۸ و دالاس در سال ۲۰۱۱ هرگز بدون درخشش شانسی‌ بیلپس، پال پیرس و درک نویتزکی بهترین بازیکنان ان بی‌‌ای در آن سه فصل نمیتوانستند به این مهم دست یابند. و بالاخره لبران و کوری که فصل جدیدی در ان بی‌‌ای رقم زدند که قهرمانیهای میامی، کلیولند و گلدن استیت حاکی از صلابت آنهاست. اگر امسال بوستون سلتیکس به هر دلیلی‌ قهرمانی را به چنگ آورد باید از این تیم به عنوان اولین تیم در تاریخ ان بی‌‌ای نام برد که بدون حتی یک ستاره تابناک غیر ممکن را ممکن کرده است. به این ترتیب اگر تیمی سودای قهرمانی در سر میپروراند باید ابتدا به فکر دستیابی به یک یا شاید دو ما فوق ستاره باشد تا بتواند به آرزوی خود برسد. در غیر این صورت آنها فقط یک سرگرمی برای تعداد کمی‌ از تیمها در ان بی‌‌ای خواهند بود که عنوان قهرمانی را بین خود تقسیم میکنند.