|
در كنفرانس سران كشورهاي اسلامي در تهران(سال 1376) هيئتهاي سوري و لبناني با هم حركت ميكردند به طوري كه گويي هر دو از يك كشورند.
در جلو هيئت، حافظ اسد و الياس هراوي روساي جمهور وقت سوريه و لبنان شانه به شانه يكديگر راه ميرفتند و در پشت سر آنها عبدالحليم خدام و فاروق الشرع قرار داشتند. در پي آنها نيز شماري از مقام هاي بلندپايه سوري و لبناني در ميان تعداد قابل توجهي از نيروهاي امنيتي در حركت بودند. رفيق حريري اما با چند گام فاصله در پشت سر هيئت انبوه به آرامي گام ميزد، به طوري كه پنداري عضوي از آن هيئت نيست. درست به ياد دارم كه مرحوم حريري با آن قد بلند و هيكل تنومند، نگاهي بسيار سرد و بياعتنا به اطراف خود داشت كه ميشد آن را در نخستين نگاه به تكبر و غرور تعبير كرد و آن را نامطبوع يافت، اما با دقت در عمق نگاهش ميشد پي برد كه از چيزهايي در اطراف خود عميقا رنج ميبرد. آن موقع، براي كشف علت نگاه سرد و پراندوه مرحوم حريري و نوع همراهياش با هيئت مختلط سوري و لبناني كنجكاو نبودم، اما بعدها بدون هر گونه كنجكاوي، صحنهاي كه در اجلاس سران اسلامي در تهران ديده بودم، برايم به روشني تفسير شد و البته آن هنگامي بود كه خبر قتل فجيع مرحوم حريري و 22 تن از همراهانش در انفجاري مهيب در بيروت منتشر شد. ماجراي قتل حريري ميتوانست مانند هزاران قتل سياسي ديگر كه در سراسر جهان و بخصوص در خاورميانه اتفاق افتاده است، يا به فراموشي سپرده شود و يا در روند كسالتبار و طولاني يك دادگاه فرمايشي به صحنهاي كميك - تراژيك تبديل گردد. خون حريري اما معجزه كرد. جامعه جهاني به هر دليلي تصميم گرفت تا اين جنايت را در دادگاهي بين المللي بررسي و مظنونان به قتل او را محاكمه و مجازات كند. بدون شك اين موضوع تحولي بيمانند در حقوق بينالملل است، تحولي كه ميتواند به صورت رويه در آيد و براي خونهاي به ناحق ريخته در بازي سياست دولتهاي زورگو، تقاصي در نظر گيرد. در اينجا من نميخواهم تشكيل دادگاه بينالمللي براي محاكمه مظنونان به قتل حريري را تفسير و يا كساني را به دخالت در قتل او متهم كنم، بلكه ميخواهم بر اين نكته انگشت بگذارم كه به خلاف نظر بسياري از دوستان آشنا به مسائل لبنان و خاورميانه، تشكيل دادگاه بينالمللي حتي اگر همراه با نيات خاصي از سوي آمريكا و فرانسه در شوراي امنيت تصويب شده باشد، در عمل رويهاي را بنياد ميگذارد كه قتل و كشتار سياستمداران و روشنفكران مظلوم و بيپناه را در سراسر جهان پرهزينه ميكند و چنين جناياتي را بدون مكافات نميگذارد. از اين رو، تشكيل دادگاه بينالمللي براي محاكمه مظنونان به قتل رفيق حريري، پيروزي بيهمتايي است براي همه فعالان سياسي جهان كه در معرض حذف فيزيكي دستگاههاي مخوف امنيتياند و درست به همين دليل، اين اتفاق، بدون حاشيههاي سياسي آن بايد مورد استقبال روشنفكران جهان سومي قرار گيرد. در ضمن، به گمان من نگراني در باره بهرهبرداري سياسي آمريكا از تشكيل دادگاه بينالمللي به منظور تضعيف نيروهاي مخالف خود در منطقه، بيدليل است، چرا كه دادگاه تحت نظر سازمان ملل و با استانداردهاي شفاف جهاني برگزار ميشود و اين مساله امكان سوء استفاده از دادگاه را به صفر ميرساند. به هر حال دادگاهي كه با حضور قضات شرافتمند و وكلاي قدرتمند، به صورت علني در مقابل هيئت منصفه و انظار جهانيان برگزار شود، براي هيچ بيگناهي جاي نگراني نميگذارد. Roozonline |
