|
همه ما دوست داریم که "برنده" باشیم و نه "بازنده " ولی آیا میل به "برنده " بودن به تنهایی کافی
; است؟ با این که زندگی همواره توام با پیکار نیست اما شاید بتوان آن را به صحنه "بازی" پیچیده ای تشبیه نمود که پیروزی در آن رمز و رازی دارد. برنده میداند که گاهی وقتها پیروزی به بهای بسیار گرانی به دست می آید. بازنده بسیار مشتاق برنده شدن است در جایی که نه قادر به برنده شدن و نه حفظ آن آست. برنده ارزیابی درستی از توانایی های خود داشته و هوشمندانه از ناتوانی های خود آگاه است . بازنده از توانایی ها و ناتوانی های واقعی خود بی خبر است . برنده مشکل بزرگ را انتخاب میکند و آن را با اجزای کوچک تر تفکیک میکند تا حل آن آسان گردد. بازنده مشکلهای کوچک را آنچنان به هم می آمیزد که دیگر قابل حل شدن نیستند. برنده میداند که اگر به مردم فرصت داده شود مهربان خواهند بود. بازنده احساس میکند که اگر به مردم فرصت داده شود نامهربان خواهند شد . برنده تمرکز حواس دارد. بازنده پریشان حواس است . برنده از اشتباههای خود درس می گیرد . بازنده از ترس مرتکب شدن اشتباه یاد گرفته که اقدام به هیچ کاری نکند . برنده می کوشد تا مردم را هرگز نیازارد مگر در مواقع نادری که این دل آزاری در راستای یک هدف بزرگ باشد . بازنده نمی خواهد به عمد دیگران را آزار دهد اما ناخودآگاه همیشه این کار را میکند . برنده ثروت اندازی را وسیله ای برای لذت بردن از زندگی میداند . بازنده ثروت اندازی را هدف خود قرار میدهد بنابراین گذشته از میزان انباشت ثروت هیچ گاه نمی تواند خود را برنده محسوب کند و هرگز برنده نمیشود . برنده نسبت به فضای اطراف خود حساس است. بازنده فقط نسبت به احساس های خود حساس است . سیدنی جی هیس. |
