|
ی پادشه خوبان داد از غم تنهایی دل بی تو به جان آمد وقت است که باز آیی ای درد توام
; درمان در بستر ناکامی وی یار توام مونس در گوشه تنهایی مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کرد کز دست بخواهد شد پایاب شکیبایی یارب! به که شاید گفت این نکته که در عالم رخساره به کس ننمود آن شاهد هرجایی در دایره قسمت ما نقطه تسلسییم لطف آنچه تو اندیشی حکم آنچه تو فرمایی فکر خود و رای خود در عالم رندی نیست کفر است درین مذهب خود بینی و خود رایی دیشب گله زلفش با باد همی کردم گفتا غلطی بگذر زین فکرت سودایی صد باد صبا آن جا در سلسله می رقصند این است حریف ای دل تا باد نپیمایی ساقی چمن و گل را بی روی تو رنگی نیست شمشاد خرامان کن تا باغ بیارایی دایم گل این بستان شاداب نمی ماند دریاب ضعیفان را در وقت توانایی زین دایره مینا خونین جگرم می ده تا حل کنم این مشگل در ساغز مینایی حافظ شب هجران شد بوی خوش صبح آمد شادیت مبارک باد ای عاشق شیدایی |
