اولین جایزه حقوق بشر ایران و پیام شیرین عبادی - ۲۲ آذر ۸۶
مراسم جایزه حقوق بشر در غیاب میهمان و میزبان
شیرین عبادی: برای صلح سفر می کنم مسعود باستانی- عصر روز دوشنبه، کانون مدافعان حقوق بشر - که با همت «شیرین عبادی» برنده جایزه صلح نوبل و جمع دیگری از وکلای حامی حقوق بشر در ایران راه اندازی شده است- نخستین جایزه ملی حقوق بشر ایران را به «عباس امیر انتظام» قدیمی ترین زندانی سیاسی ایران اهدا کرد. این مراسم با همت همکاران عبادی در دفتر کانون مدافعان حقوق بشر واقع در خیابان یوسف آباد تهران برگزار شد و جمعی از فعالان سیاسی و هواداران حامی حقوق بشر و دموکراسی گردهم آمدند تا هشتمین سالروز تاسیس این کانون و شصتمین سالگرد تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر را جشن بگیرند. شیرین عبادی رئیس کانون و مهم ترین میزبان این مراسم هم مانند امیر انتظام، فرصت حضور در جشن را نیافت و شاید از جفای روزگار بود که در چنین مراسم ساده ولی پر اهمیتی میزبان و میهمان هر دو غایب بودند؛ بانوی صلح در سفر بود و برنده اولین جایزه داخلی و غیردولتی حقوق بشر ایران، با استفاده از مرخصی استعلاجی در بیمارستان بستری. آن ها تنها موفق شدند تا با ارسال پیام کتبی از همدیگر تشکر کنند. شیرین عبادی در پیام مهمی به حاضرین، علت غیبت خود را تشریح کرد که شاید خواندن آن تورق برگ دیگری از تاریخ معاصر این سرزمین و اهالی آن است. متن کامل این پیام را در ادامه می خوانید: دوستان گرامی بسیار متاسفم که نتوانستم در جمع صمیمی شما حاضر شوم و فرخنده زادروز تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر را شاد باش گویم. هدف سفر هفت روزه من فقط برای گرفتن جایزه گفتگوی بین ادیان در شهر میلان نیست زیرا که قبلاً نیز به دفعات متعدد مورد لطف قرار گرفته و جوایز مشابهی را دریافت کرده ام. همچنین اخذ دکترای افتخاری حقوق از دانشگاه دوبلین نیز باعث نشده تا خود را از دیدار شما محروم سازم، زیرا تاکنون 22 مرتبه به این افتخار نایل آمده و از دانشگاه های مختلف اروپا، آمریکا و استرالیا دکترای افتخاری گرفته ام. آنچه باعث می شود که سفرهای متعدد و خصوصاً غیبت در چنین روزی را تحمل کنم، پدیده شوم «سانسور» است که متاسفانه روز به روز بر دامنه و وسعت و قوت آن افزوده می گردد. درحالی که جراید ایران از درج اخبار در خصوص مسائل مهمی چون تهدید های سرزمین مان ایران، تحریم و تهدید منافع ملی و انتخابات آزاد، سالم و منصفانه و کمپین یک میلیون امضاء، اعتصابات کارگری و اعتراضات معلمان و فرهنگیان و اعتراضات دانشجویی و حتی مرگ مشکوک «زهرا بنی یعقوب» در زندان همدان ممنوع شده اند؛ چاره ای جز سخن گفتن با رسانه های بین المللی ندارم و در این ارتباط شرکت در مراسمی چون اعطای دکترای افتخاری و جوایز بین المللی، فرصت مناسبی فراهم می سازد تا بغض فرو نشسته در گلو فریاد شود و با صدای بلند بگویم: هموطنان من مردمی صلح دوست و خواهان دموکراسی و حقوق بشر هستند و با اینکه خواسته های برحق خود را به طریق مسالمت آمیز بیان می کنند ولی مورد بی مهری حاکمان قرار گرفته اند. من وظیفه دارم اعتراض موکلان در بند خود را به هر طریق ممکن به گوش جهانیان برسانم. من وظیفه دارم به عنوان مدافع حقوق بشر، ندای صلح طلبی مردم ایران را به گوش جهانیان برسانم و بگویم که ما برای تحقق شعار «جنگ نه، صلح و حقوق بشر آری» تلاش همه جانبه ای را آغاز کرده ایم. جهانیان باید بدانند که ملت ایران مخالف جنگ اند و تحریم ها را تهدیدی برای منافع ملت می دانند که قربانیان جنگ و تحریم ها اقشار آسیب پذیر، کودکان بی گناه و زنان و مردان این کشورند. سوز دل از آن جهت گفتم تا بدانید سفرهای گاه بی گاه نیز همانند حضور در وطن، ضروری است و از این رو امیدوارم غیبت ناخواسته مرا عفو کنید، شادباش مرا بپذیرید. تبریکات صمیمانه خود را به اولین برنده جایزه کانون مدافعان حقوق بشر که سالیان دراز رنج زیستن در بند را به امید رهایی همگان تحمل کرده است، تقدیم می دارم. همفکران گرامی، جمعتان جمع، محفلتان گرم و ایامتان به کام باد. شیرین عبادی دهم دسامبر 2007 (این پیام توسط «عبدالفتاح سلطانی» یکی از اعضای کانون مدافعان قرائت شد) j4p- با وجود گذشت چند روز از این مراسم، به دلیل عدم بازتاب مناسب و سانسور حرف های خانم شیرین عبادی در بعضی رسانه ها، متن کامل پیام روی سایت «خبرنگاران صلح» قرار گرفته است. | 
