چرا جام جهانی‌ فوتبال اینقدر مهم است؟

 

چرا جام جهانی‌ فوتبال اینقدر مهم است؟

 

درس هایی که از جام  جهانی‌ میاموزیم:  بازیکنانی که از فقر به اوج شهرت رسیدند

 

<<نویسنده: آرش حفیظی>>

 

جام جهانی‌ روسیه سرانجام از راه رسید و برای حدود یک ماه تمامی کره خاکی دچار این تب داغ و واگیر دار میشود. شاید اگر کسی‌ از فضا یا از کره همسایهٔ زمین با تلسکوپ به داخل سیاره ما بنگرد در هر گوشه آن مردم را در حال تماشای فوتبال مشاهده کند. اما براستی چرا فوتبال به این حد طرفدار دارد؟ شاید پاسخ اصلی‌ این سوال را در این نکات بتوان یافت:

فوتبال یک جنگ جهانی‌ است. جنگی که بیش از سه سال ۲۱۱ نماینده را به مبارزه می‌‌طلبد تا سر انجام یک ملت عنوان بهترین را تصاحب کند. جنگی شیرین که به ما میاموزد برای مبارزه نیاز به زور گویی نیست و زور آزمایی با هر نتیجه‌ای که به همراه آورد شیرین است. همه قرار نیست در یک سطح باشند. همه قرار نیست یک سبک بازی کند. مهم چالش است و تلاش. چالش برای پیروز شدن بر حریف. و تلاش برای بهتر شدن خود. برنده شدن لزوما دلیل موفقیت نیست بلکه رکورد خود را شکستن و بهتر از پیش عمل کردن خود عامل موفقیت محسوب میشود.به همین دلیل است که وقتی‌ اندونزی بر مالزی غلبه می‌کند یا سوازیلند در برابر اتیوپی پیروزی را تجربه می‌کند یا پاناما با کنار زدن آمریکا خود را به جام جهانی‌ می‌رساند همگی‌ لذتی را به هواداران هدیه میکنند که در نوع خود خاص و لذت بخش هستند. همه آنها میدانند که کوچکترین شانسی‌ برای قهرمانی ندارند ولی‌ افتخار میکنند که به چیزی دست یافتند که پیش از این از عهده آن بر نیامده بودند. در این بین استعدادها به صورت شگفت انگیزی کشف میشوند. برای مثال پسری که با برادر دو قلوی خود در مغازه دیزی پزی عموی خود برای امرار معاش با موتورسیکلت غذا به مشتریان تحویل میداد، امروز خود را امید میلیونها هموطن ایرانی برای دفع حملات مهاجمین قدر حریف در جام جهانی‌ میابد. در طول تاریخ جام جهانی‌ از این قبیل بازیکنان نظیر میلاد محمدی با پیشینهٔ سخت که مجبور به تحمل شرایط دشوار اقتصادی بودند کم نیستند. کافی‌ است به داستان زندگی‌ پله بازیکن افسانه‌ای برزیل، الکسیس سانچز مهاجم گلزن شیلی، انگل دی ماریا بازیکن خلاق ارژنتین، لویز سوارز، فرانک ریبری، نیمار، و حتی کریستیانو رونالدو نگاهی‌ بیندازید تا بهتر متوجه بشوید. داستانهایی که به ما میاموزد که تلاش برای رسیدن به هدف گرسنگی نمیشناسد. اراده می‌خواهد و بس. ویترین جام جهانی‌ فوتبال با تفاوتهایی که درش به چشم میخورد زیباست. هواداران هم از درخشش فوتبالیست‌های ناب لذت میبرند و هم از تیمهای نه چندان قدرتمندی که گربه سیاه مدعیان میشوند. همه مردم دنیا فوتبال را دوست دارند چون کم خرجترین ورزش گروهی است که با چهار پاره سنگ و یک تشتک میتوان آن را بازی کرد و ساعتها سرگرم شد. در این بین خلاقیت به سیاه و سفید و زرد و قهوه‌ای محدود نمی‌شود و همه الگو میشوند. فرق نمیکند شما در کجای دنیا جام جهانی‌ را تماشا کنید همه زبان بین‌المللی فوتبال را خوب تکلم میکنند. گل، کرنر، آفساید، مسی، رونالدو در همه جای دنیا یک معنی‌ دارند.

یکی‌ دیگر از ویژگیهای جام جهانی‌ فوتبال غیر قابل پیشبینی‌ بودن اکثر مسابقات و امکان بروز شگفتیها است که طپش قلب را بالا میبرد. وحشت از ناکامی خودش شیرین است و جام جهانی‌ به وضوح نشان میدهد که در زندگی‌ نباید خود را از پیش برنده یا بازنده دانست و تا ثانیهٔ آخر میشود از غیر ممکن، ممکن ساخت.

شاید هزاران دلیل دیگر هم برای محبوبیت جام جهانی‌ فوتبال بتوان ذکر کرد اما تورنمنتی که در ۶۴ مسابقه رقابت، تنش، مصدومیت، اخطار، اخراج، هیجان و افتخار را به تصویر میکشد بزرگترین درسش به جامعه بشری یک چیز است: ما با هم رقابت داریم ولی‌ در آخر دست هم را میفشاریم، به یکدیگر خسته نباشید میگوییم، از بابت رقابت منصفانه از هم سپاسگزاری می‌کنیم و اشتباهات و اتفاقات را پشت سر میگذاریم و به خانه خود بر میگردیم تا در آخر به این نکته پی‌ ببریم که جام جهانی‌ نه تنها یک جنگ جهانی‌ است بلکه یک صلح جهانی‌ است. پس ما میتوانیم با هم در همه چیز متفاوت باشیم، ضعیفتر یا قویتر از هم باشیم یا پولمان نسبت به هم تفاوت آشکار داشته باشد ولی‌ همه در یک امتیاز مشترک هستیم و آن هم امتیاز برتر انسانیت است.