آیا ایران در جام جهانی‌ رقابت سختی مقابل پرتغال خواهد داشت؟

آیا ایران در جام جهانی‌ رقابت سختی مقابل پرتغال خواهد داشت؟

 

نویسنده: آرش حفیظی

 

پرتغال سومین حریف ایران در جام جهانی‌ روسیه است که با عنوان قهرمان اروپا قدم به مسابقات میگذارد. بیش از آنکه تیم پرتغال در بین هواداران محبوب باشد، یک ستاره بیش از کل تیم، محبوبیت را به خود اختصاص داده است. کریستیانو رونالدو که یک تنه تیم پرتغال را به فینال جام ملتهای اروپا رساند و پرتغال در غیاب او در مسابقه آخر، تنها با خوش اقبالی توانست جام را به چنگ آورد از همان مقدار انگیزه برای تکرار این موفقیت در جام جهانی‌برخوردار خواهد بود.

مسلما تیم ملی‌ ایران در هیچ یک از سه مسابقه خود کار آسانی در پیش نخواهد داشت. اما بازی سوم، برابر پرتغال میتواند قفل کلید حضور در دور بعد را برای هر کدام از این دو تیم بگشاید.

 بهترین سناریوی ممکن برای پیروزی ایران برابر پرتغال میتواند به این صورت اتفاق بیافتد که پرتغال با کسب دو پیروزی در دو جدال نخست خود برابر اسپانیا و مراکش، با کسب ۶ امتیاز خیال خود را از بابت صعود راحت کرده باشد.

با توجه به اینکه هر دو تیم اول و دوم این گروه در دور یک شانزدهم نهایی با یکی‌ از تیم‌های به مراتب آسانتر گروه اول که یکی‌ از چهار تیم مصر، عربستان سعودی، روسیه یا اروگوئه هستند، دیدار خواهد کرد میتوان پیش بینی‌ کرد که پرتغال با جدیت زیاد مقابل ایران به میدان نرود.

 البته چنین وضعیتی با حضور اسپانیایی که مدعی قهرمانی است در مسابقه آخر مرحله گروهی چندان محتمل نخواهد بود و ایران تنها میتواند امیدوار باشد که سرنوشتی خوشتر از بازی سوم جام جهانی پیشین مقابل بوسنی برایش رقم بخورد.

از نظر مهره، شاید پرتغال با بازیکنانی نظیر کریستیانو رونالدو، کوارسما، برناردو سیلوا، آندره سیلوا، ننی و تنی چند از ستارگانی که عضو تیم‌های مطرح اروپایی هستند هیچ چیز از اسپانیا کمتر نداشته باشد ولی‌ گاه تنها داشتن مهره‌های کارامد برای کسب موفقیت کافی‌ نخواهد بود.

این که تا روز آغاز بازی ها، بازیکنان در چه شرایط فیزیکی‌ قرار داشته باشند را نمیتوان پیش بینی‌ کرد اما در شرایطی که همه بازیکنان بدون مشکل برای این مسابقه حاضر باشند، باز هم نمی‌توان یک تیم را از پیش برنده قلمداد کرد.

 در نگاهی‌ کلی‌ به بازیکنان ایرانی‌ شاغل در خارج از کشور، می‌توان استعداد و توانایی های بازیکنان ایرانی را در بهترین سطح ممکن ارزیابی کرد. گلزنی و بازیسازی روز افزون آزمون، طارمی، جهانبخش، قوچان نژاد و قدوس، ما را از همه نظر امیدوار می‌کند که بیش از پیش به گشودن دروازه پرتغال امیدوار باشیم.

در سال ۲۰۰۶ که پرتغال ایران را با شوت سرکش دکو و ضربه پنالتی کریستیانو رونالدو با نتیجه دو بر صفر شکست داد، با تیم کنونی پرتغال تفاوت های آشکار داشت.

 پرتغال سال ۲۰۰۶ چندین ستاره تابناک در اختیار داشت که نهایتا به مقام چهارم جهان دست یافت. ولی‌ ستاره‌های این تیم پرتغال حتی با وجود اینکه عنوان قهرمانی اروپا را با خود یدک میکشند را نمیتوان با تیم ۲۰۰۶ مقایسه کرد. از طرفی‌ تیم ایران هم که در مسابقه سال ۲۰۰۶  تنها یک باخت مسلم گلزنی توسط رسول خطیبی داشت با تیم کنونی تفاوتهای بسیار دارد. تیمی که در پی‌ تفکرات کارلوس کیروش صاحب سبک خاص خود شده که عبور از لایه‌های پولادین آن به راحتی‌ امکان پذیر نیست. تیمی که کریستیانو رونالدو اظهار کرده باید به آن‌ بسیار احترام گذاشت. تیمی که هر چه باشد سر مربی‌ پرتغالی ما بهتر از هر کس به خو و روش مردمان کشورش آشنایی دارد. ایران یقینا بدون شگفتی در جام جهانی‌ به ایران باز نخواهد نگشت. شاید قرار گرفتن در گروه ماره را باید به فعال نیک گرفت چرا که شما بهترین نمایش خود را زمانی‌ به اجرا میگذارید که بدانید فرصتی برای اشتباه ندارید.