!چرا نبايد از نبرد با اسپانيا هراس داشته باشيم؟

  جام جهانى 2018 روسيه: 

چرا نبايد از نبرد با اسپانيا هراس داشته باشيم؟

 

“آرش حفیظی”

 

بيستم جون سال 2018، روزى است كه به گمان بسيارى از علاقه مندان به فوتبال سخت ترين مسابقه ايران در جام جهانى محسوب ميشود. اسپانيا تيمى است كه تمام ستارگانش ميليونها دلار قيمت دارند و بدیهی است كه اين تيم تنها با هدف قهرمانى قدم به مسابقات خواهد گذاشت. تحليل از رويارویی اسپانيا با ايران يا اصولاً هر مسابقه ديگر جام جهانى، هر ماه با ماه پيش ميتواند متفاوت باشد.

اين كه شش ماه از امروز چه بازيكنانى در ليست نهايى جاى بگيرند و چه مصدوميت يا محروميت هايى گريبان گير بازيكنان شود قابل پيش بينى نيست اما داستان ايران كاملاً با تيمهاى حرفه ای جهان متفاوت است. در حاليكه تمامى برنامه هاى آمادگى تيم ملى اسپانيا از مدتها پيش مو به مو تعريف و تشريح شده است ولى تيم ملى ايران براى رسيدن به يك دهم شرايط اسپانيا هر روز بايد از هفت خوان رستم عبور كند. حال فرض بگيريم كه ايران بر همه مشكلاتى كه همه ما به آنها واقف هستيم فائق آيد، آيا ميتواند در برابر اسپانيا حرفى براى گفتن داشته باشد؟ با اندكى خوشبينى ميتوان به اين اتفاق به چند دليل اميدوار بود.

در درجه اول، اسپانيا تيمى است كه بر خلاف سالهاى گذشته به يك ستاره بزرگ تكيه نميكند. يعنى اسپانيا يك ماشين گلزنى در اختيار ندارد كه از اين حيث به تيم ايران شباهت دارد. يعنى هر دو تيم صاحب بازيكنان قابل و كارآمد هستند ولى اساساً چشم به گره گشايى بازيكن خاصى در پيكان حمله مانند پرتغال، برزيل و آرژانتين ندارد. از اين رو سيستمى كه كارلوس كيروش خواهد ريخت معطوف به از كار انداختن يك شخص نميشود و با يك برنامه تيمى منسجم ميتواند نقشه هاى خود را براى خنثى كردن زهر حريف به كار گيرد.

همچنين صبر و حوصله اى كه اسپانيا به خرج ميدهد تا راهى براى نفوذ به دروازه ما پيدا كند دقيقاً سبكى هست كه كيروش از آن بيمى ندارد. به عبارتى اسپانيا ميدان دارى كند و ما هم جلوى دروازه خود خيمه بزنيم. هر چقدر هم كه از دقايق بازى بگذرد، اتفاقاً شانس ايران براى يك ضد حمله غافلگير كننده بيشتر ميشود. اين همان شيوه ايست كه سوئیس از پس اسپانيا در جام جهانى 2010 بر آمد.

دست كم گرفتن حريف هم ميتواند بلاى جان اسپانيا شود. اما آشنايى آنها با نكونام و شجاعی اين احتمال را كم رنگتر ميسازد. از طرفى اسپانيا كه وداع تلخى در جام جهانى گذشته داشت اين بار نميتواند با نگاهى توام با تكبر برابر حريفانش صف آرايى كند.

در حاليكه نيروى جوانى فاكتور مهمى براى رسيدن به هدف محسوب ميشود ولى عامل جوانى و كم تجربگى بازيكنان خط حمله ميتواند به كام ما شيرين آيد.

با تمام اين تفاصیل ايران بايد اميدوار باشد كه اسپانيا بهترين عملكردش را براى ما نگاه نداشته باشد چرا كه در غير اين صورت بازيكنان ميليونى كه اغلب عضو رئال مادريد و بارسلونا هستند دير يا زود زهر خود را در 90 دقيقه به ما خواهند ريخت. نگرانى و ترس هيچ دردى را دوا نخواهد كرد. بازيكنان ما براى لذت بردن و نشان دادن ارزش هاى خود در اين مسابقه بايد لحظه شمارى كنند. كنار گذاشته شدن اسپانيا به خاطر مسائل سياسى هم نميتواند انگيزه اى مناسب براى موفقيت ما باشد. بگذاريد از مصاف با غولها شور و هيجان داشته باشيم تا سالها بعد راجع به آن صحبت كنيم. درست مانند بازى با آرژانتين. حتى اگر هم بازنده ميدان ما باشيم.